gracias a unha palabra túa, decateime -parva de mín- de que Pessoa, o grande, o magnífico, o nostálxico, o depresivo, o inimitable, era máis que todos. porque era dúas pessoas. ficticio e real. creo que non sabía, igual ca Hamlet, se vivía nun sonho. bicos dende castropol, asturies!!
comentários:
3 de abril de 2007 às 01:22
gracias a unha palabra túa, decateime -parva de mín- de que Pessoa, o grande, o magnífico, o nostálxico, o depresivo, o inimitable, era máis que todos. porque era dúas pessoas. ficticio e real. creo que non sabía, igual ca Hamlet, se vivía nun sonho.
bicos dende castropol, asturies!!
Enviar um comentário